Historia ikony jest ściśle związana z klasztorem Watopedskim na Afone, a także z cesarzem Feodosijem Wielkim, którego syn Arkady spadł podczas sztormu ze statku na morzu. Ta sytuacja nadzwyczajna wydarzyła się niedaleko klasztoru w ciągu 395 lat. Statek ledwo przylgnął do wybrzeża Afon. Podróżnicy Arkadego poszukiwali martwego ciała w pasie przybrzeżnym, ale zrozpaczeni próbowali wrócić na statek. W ostatniej chwili krzak przyciągnął uwagę wszystkich. Kiedy wszyscy podeszli do niego bliżej, zobaczyli syna cara, który spokojnie spał w cieniu krzaków. Opowiedział swoim przyjaciołom, co uratowało jego interwencję u Matki Najświętszej, którą przyszedł leczyć w ostatniej sekundzie życia przed pozorną śmiercią. Cesarz Feodosi Wielki pomógł w utworzeniu klasztoru w miejscu cudownego zbawienia jego syna. Klasztor nazywał się Watoped, co po grecku oznacza „krzew chłopca”. W ołtarzu świątyni katedralnej mędrcy umieścili Presvyatoy Matki Bożej i nazwali ikonę „radością”, po latach dodano kolejne słowo – „pocieszenie”. Stało się to po cudownym uratowaniu klasztoru Watopedskiego przed rabusiami i rabunkami, taki atak zakończył się w 807 roku.